Monday, August 29, 2011

Love You!


Sarap Mabuhay!

"Ang sarap ng may INSPIRATION! :)) Yung feeling na kahit hindi ka niya kilala OK LANG, kasi kahit sa mga simpleng pictures at mga post sa FB niya napapangiti ka na niya."
        Nakaka-tuwang isipin kasi sabi ng iba, "Mag-boyfriend/girlfriend ka para maging happy ka." Hindi naman talaga kaylangan na may boyfriend o may girlfriend ang isang tao para maging masaya, para magkaroon ng inspirasyon sa buhay. Minsan nga kahit hindi mo kilala yung tao, kahit hindi mo personal na naka-kasama, kahit nakikita mo lang siya sa mga pictures at videos niya sa internet pwede mong maging inspirasyon.

        Pero ano nga ba yung sina-sabi nating inspiration? Sabi sa dictionary, inspiration daw is the stimulation or arousal of the mind, feelings, etc, to special or unusual activity or creativity. Pero para sakin at sa iba sigurong katulad kong inspire, hindi ba yun yung kapag nakikita mo siya or yung picture lang niya kahit anong sama ng naging araw mo, na kahit sobrang down ka biglang guma-ganda yun? Yung kapag pagod at stressed-out kana sa school tapos maki-kita mo siya, mapapa-sabi ka sa sarili mo na, "Buo na araw ko, salamat sayo." Maalala mo lang yung naka-ngiti niyang mukha mapapa-ngiti kana din. Yung parang, sa tuwing may gina-gawa ka tapos naalala mo siya, mas gaganahan kang gawin yung kung ano mang gina-gawa mo. Mas pagbu-butihin mo na feeling mo naman nakikita niya yung gina-gawa mo at idine-dedicate mo sakanya yun. Yung tipong, dahil sa taong yun nagiging mas-maganda out-look mo sa buhay, kasi nga nai-inspire ka niya na kahit hindi man niya alam, basta alam mong nandiyan siya OK ka na. :))

Monday, August 8, 2011

Hottest time of the Day

"Baby your my man~~! Please believe me, I wanna be with you."
  "Can you feel my Heartbeat? .....for you? *cheesy!* haha!"


*Naaasiwa ako sa last blog ko. Tabunan ko muna, ng ka-machohan ng mga babies ko. Haha! :D

Pandang Bipo! Rawr!

IKAW NA SUSUNOD NA BLOG KO! RAWR!!!

HINDI NAKAKATUWA, NAKAKABWISIT.

Ako yung taong laging walang dalang pasensiya sa bulsa, mabilis akong mairita, mabilis mag-init ulo ko. Ayokong-ayoko kapag hindi ko gusto yung mga nangyayari sa paligid ko yung hindi nasusunod ang gusto ko, kapag wala sa lugar mga bagay-bagay, kapag ako nalang lagi nakikita, kapag pinapa-gawa ako ng mga bagay na ayokong gawin. Kapag sinabi kong ayoko ibig sabihin ayoko talaga, ayoko ng tina-tanong ako lalo na kapag naka-tahimik lang ako o kaya may ginagawang akong iba. Napaka short-tempered ko, at ngayong araw doble asar ko promise.

Ito isa kina-aasaran ko ngayong araw, pag-gising ko palang pagbaba ko ng kama nakita ko yung kapatid ko bagong ligo tapos yung pamangkin ko nasa sala naka-higa, sabi sakin ng kapatid ko bihisan ko na daw yung isa dahil male-late na  tapos may inuutos pa saking iba, tapos nakita ko yung isa kong pamangkin nagli-likot. Sa loob loob ko tengne naman sana inuna mo muna yung anak mo bago ka gumayak, bago yung sarili mo. Asar! Hanggang sa sa umalis na sila at bumalik ito, sobrang naiinis na talaga ko kasi wala sila mama dito sa bahay at ito namang kapatid ko ang daming demand. Tapos sumabay pa siyang maglaba edi syempre ako mag-babawal ng mga anak niya, tapos maya't-maya tinatawag pangalan ko parang gusto ko nalang mag-lock sa kwarto hahayaan ko silang mag-iina dito sa labas. Hindi na nga lang ako nagsa-salita kasi baka ano pang masabi ko mag-away pa kami mas lalong iingay dito sa bahay. Kaya lang lang sa sobrang inis ko ngayon parang gusto ko na maiyak. *hingang malilim, hingang malilim. SH*T!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!*

Tapos ito pa ang bwisit talaga, pagbukas ko ng computer kaninang umaga kung anu-anong kaartehan makikita ko! Anu ba?! Hindi ba titigil? Ilang beses ka bang pinanganak? hindi ba naintindihan? Ha?!  Alam mo ayoko sana na maging awkward kaya ayokong mag-salita e. Pero promise maka-isa ka pa, sorry pero hindi ko alam kung ano masasabi ko sayo. Hindi ko na nga lang pina-pansin pero panay ang arya mo, huwag mo na sanang dagdagan kasi hindi na ko natutuwa. Kasi baka kapag hindi ako nakapag-pigil e may masabi pa ako sayo at hindi mo talaga magugustuhan yun. Alam mo naman kung ano ugali ko, kapag gusto kong sabihin sasabihin ko talaga wala akong pakialam kung anong mararamdaman mo, basta ang sakin sinabi ko na yun, at sa tingin ko naging honest ako sa sarili ko. Sana huwag mo nang paabutin sa ganun na may masabi ako sayo, kasi unang-una sa lahat alam ko kaibigan kita kaya kahit papano malulungkot ako pag-nangyari yun. Kaya tengne*sorry po*tumugil ka na, utang na loob. Huwag mo kong pilitin kasi hindi na ko magda-dalawang isip na idaan na yun sa brutal na paraan.

Sa totoo lang, habang sinu-sulat ko tong blog na to naghi-himagsik ang damdamin ko sa sobrang inis. Kung may mahahawakan lang akong ibang bagay dito ibabato ko talaga. Ewan ko ba! siguro mali lang gising ko kaninang umaga kaya ganito ko, o kaya kulang pa ko sa tulog dahil napagod ako kahapon. Ito nga tingnan mo sobrang messy nitong blog na to, ibang kabwisitan talaga nararamdaman ko ngayon e. Alam ko naman mali itong ugali ko na to, na dapat maging understanding ako pero sorry hindi ko kaya sa ngayon sorry. 

(Kung tatanungin niyo ko kung sino yun isa na yun, wala akong sasabihin. Naka-zipped ang bibig ko, kahit magkaroon pa ng world war wala kayo makukuha.)

Friday, August 5, 2011

Tuesday, August 2, 2011

49Days: Scheduler

Last night, I've just finish watching the drama 49days and really! I've cried buckets of tears watching it, sobra akong na-attached dun sa mga characters especially dun sa story ni Scheduler and YiKyung tipong iyak-tawa ako sa scene nila kasi yung iba may putol, then ako naman WHAT THE F***! tapos iyak. Grabe! Kung makikita niyo lang ako habang pinapa-nuod yun, pagtatawanan niyo lang ako kasi singhot ako ng singhot. Their not totally yung bida sa story but I find their story more interesting, more touching, and most tragic than the other characters in the story. It's like every time their on the scene I'm starting to cry without me knowing it, I'm so affected and I don't know why.

For those who doesn't know what I'm ranting about here's the synopsis of the story. So basically, 49days is about a girl named Shin Jihyun who has a perfect life with friends and parents that adores and admires her. She's set to marry her fiance Kang Minho in just a few days. While Song YiKyung, a woman who is completely distraught over her life after her boyfriend died in an accident, and frequently contemplates suicide. She works the night shift at a convenient store, while sleeping in the afternoons. Then one day, YiKyung gets off a bus and tried to kill herself again but somebody pull her back to save her life. And at that moment JiHyun driving nearby, hits her breaks, but can't avoid the semi-trailer truck that has stopped in the middle of the road. Moments later, Ji-Hyun walks out of her car in a daze. She is shocked to see her body being carted into an ambulance. Then the only one who can see her is the man on the motorcycle and that man happens to be the scheduler an angel of sorts who awaits to take souls to their final destinations, like a grim reaper/angel of death.  The JiHyun is given a second chance at life by the Scheduler, but it comes with a condition: she has to find three people outside of her family who would cry genuine tears for her. In order to do this, she borrows the body of Yi Kyung, a part-time employee at a convenience store for 49 days. 

At ayun na nga, hindi talaga si Scheduler ang bida sa istorya but I liked his story more kaya medyo iku-kwento ko ngayon kung bakit, sana panuorin niyo din. It's not just beacuse he's good-looking kaya gusto ko yung istorya niya but it really brings alot of tears in my eyes every time may nalalaman siya about sa past niya. Naging Scheduler siya kasi he begged  the other Scheduler the one he calls "sunbae" na no matter what happens, bago siya umalis or pumunta na sa next world she needs to talk to someone and makita ito. So, the "sunbae" agreed pero may condition na he needs to be a Scheduler for five years for the "sunbae" to fulfill his wish but nung nag-start na siya maging Scheduler wala na siyang natatandaan about sa past niya. As the story goes naka-kasama niya si JiHyun na gamit ang katawan ni YiKyung and nung na-attached na si JiHyun kay YiKyung naawa siya dahil sa miserableng buhay nito at nalaman niyang dahil pala yun sa namatay yung kaisa-isang taong minahal niya at pinagka-tiwalaan five years ago. Nag-labas ng picture si YiKyung at nakita ni JiHyun yung name Song YiSoo, hinanap niya yun, nagnalak pa nga siyang huminga ng tulong kay scheduler para mahanap yun pero ayaw si Scheduler dahil hindi siya pwede maki-alam sa problema ng iba lalo na sa tao. 

Then at the end nalaman niyang ang hinahanap pala niyang YiSoo ay si Scheduler, nung unang sinabi niya kay Scheduler yun ayaw niya maniwala dahil malabo daw na mangyari yun saka hindi niya maalala ang past niya ang alam niya lang he needs to do something after his term as a Scheduler. After ng pangungulit ni Jihyun sakanya at pagpa-pakita ng pictures na patibay na siya nga yun, he starts to think and ask his self if he is really that. And one day, pinuntahan siya ni Jihyun na may dalang pictures na may kasamang babae, sabi niya baka yun yung dahilan kung bakit nagka-hiwakay sila ni YiKyung pero ang sabi niya hindi totoo yun, at nung may sinabi si Jihyun na katulad nung sinabi sakanya ni YiKyung dati biglang bumalik lahat ng memories niya at naalala na niya lahat ng nangyari, sobrang umiyak siya nung nakita niya sa harapan niya yun pinak-mamahal niyang babae na sobrang nawalan na ng ganang mabuhay sa mundo dahil wala na siya. Right then the drama begins, tears fell everytime nakikita niya si YiKyung kung pwede lang na mag-pakita na siya agad sakanya para sabihin sakanya lahat ng gusto niya sabihin gagawin niya, kayalang hindi niya magawa dahil hindi pa tapos 5 years niya as scheduler. I'll let you guys watch the drama para ma-feel niyo din nararamdaman ko, hindi ko na iku-kwento ng kumpleto.

Hindi ko alam kung ilang beses na ko pina-iyak ni scheduler, I really felt that she really loved Song Yikyung. He even said that she's the most precious person in his life, and she made his life worth living. He might even played before but Yikyung is like a hometown for him.  And not a single moment that he thinks of leaving her and that he really wants to marry her. At dahil nga galing sila sa orphanage siya ang tumayong Tatay, kuya, kaibigan at boyfriend kay Yikyung. He can't even barely had a sleep  kasi his  studies at morning and works at night para may pang bayad sila ng tuition ni Yikyung. He even prepares/cooks lunch for both of them. Sobrang naging mahirap buhay nila pero masaya sila at inaalagaan nila ang isat-isa, so tragic nga lang na ganun yung nangyari kay scheduler at hindi naging happy ending story nila.
If this guy happens to be a real scheduler, then this Scheduler/Angel of death would be the most hottest, good looking and the adorable angel of death ever! And like what he said once in the drama, "If everyone knows that he's the scheduler, many women would would choose to die just to see him, and guide them on the elevator". Indeed!
I can say that It's one of the Best Kdrama ever. Yung plots and sub-plots grabeh! its super nice talaga, saka yung pagkaka-develop ng bawat character sa story talaga naman walang naiiwan. Habang tumatagal yung story mas naiintindihan mo kung bakit ba naging ganun yung ugali nung isang character, kung bakit ganun naging yung tingin niya sa buhay at kung paano niya ito nabago or kung paano niya na-overcome yung kung ano mang obstacle na pinag-dadaanan niya.

Iba talaga yung story nito at saludo ko sa mga writers saka sa direator. It's not the typical story na napapanuod mong about a boy and girl na mahal ang isa't-isa, tapos mag-aaway, magkaka-hiwalay, conflict tapos after all the drama magkaka-balikan at happily ever after na. Hindi rin siya yung pa-sweet sweet, pa-tweetums, corny ng drama. Ito yung habang pinapanuod mo parang hindi mo na matigilan at gusto mo na malaman yung susunod na mangyayari, saludo din ako sa mga twist ng story na akala mo alam mo na yung next na mangyayari tapos magugulat ka na lang hindi pala yun, kaya lalo kang maku-curious at papanuodin mo talaga siya. And maganda din yung moral ng story kasi kapag natapos mo ng panuorin yung buong drama parang mare-realize mo kung gaano ka kaswerte kasi buhay ka pa, kung gaano ka kaswerte kasi naka-kasama mo araw-araw yung mga mahal mo sa buhay at kung gaano ka kaswerte dahil alam mong may nag-mamahal sayo at alam mong hindi ka nila iiwanan kahit anong mangyari.